شیوه صفر درجه

 

دیگر به خوبی می شود خمودگی را حس کرد. آمده ام پاریس شهر رویاها بعد هم می آیم تهران اینجا با کلی آدم دیدار کردم دارم آماده می شوم برای  پایان نامه مسئولیت سنگینی است.

1- می گویند هیچ کتابی در ایران مجوز چاپ نمی گیرد مانده ام بیایم ایران چه کار و قتی در میدان انقلاب نمی توان با ذوق دیدن یک کتاب جدید گشت مانده ام بیایم تهران چکار و قتی هر لحظه ممکن است گشت اجتماعی شخصیتم را لگد کوب کند. اخبار مرا به اینجا رسانده اما خوب ایران را دوست دارم باید بیایم در هوایش نفس بکشم .

2- تیر ماه ؛18 تیر ماه سالروز جنبش دانشجویی؛سرکوب جنبش دانشجویی خیلی عصبی می شوم وقتی یاد آن روز ها می افتم.

3-اما ادبیات خبر جایزه شعر نیما و خورشید کمی از این حال و هوای بی حوصلگی جدایم کرد و شد انگیزه ای که بروم بگردم ببینم در این سایت های اعلام شده چه شعر هایی هست و چند روزی را صرف خواندن کردم کیف کردم امیدوارم برگزار کنندگان موفق باشند و پیروز.

اما شعر جدید...

هیکل تلخ

شلوار جین رنگ و رو رفته

پیرهن چهار خانه تابستانی

و دستی در موهایت به نشانه بی حوصلگی

اینطور روبرویم ظاهر شدی

در فال قهوه ی مادام

ساعت ۲ بعد از نیمه شب

 

جداْ دنیا جای خطر ناکی است. آدم از هیچ چیز سر در نمی آورد .یکی از دوستانم دی وی دی سریال مرد هزار چهره را برایم فرستاد و دیدم واقعاْ تهوه آور بود . این آقای کارگردان جداْ با خودش فکر می کند دنیا به اندازه همین دایره تنگ نگاه ایشان است . آخر چطور می توان اسم چنین لودگی را شوخی گذاشت . حالم بهم خورد.

از فروردین امسال روز به روز مصیبت رسیده . اما حوصله نوشتن در موردشان را ندارم.

این روز ها حال و هوای شعر در اینترنت ژر رونق است. شعر های خیلی خوبی خواندم. خصوصاْ در سایت وازنا و والس .کلی وب گردی می کنم و خوش گذرانی. عصر آدینه هم یک ویژه نامه جالب برای مجلات ادبی در آورده بود که هم باعث تعجب من شد و هم موجب باز شدن دریچه های تازه ای از معنای کار مطبوعاتی در ایران.

یک موضوع دیگر اینکه حجم مقالات خوب در حوزه ادبیات در این سال کم شده.

نامه اعتراض ناشران هم برایم هم درد آور بود هم خواندنی . آقای وزیر دست از سر فرهنگ بردارید؟

یک مجموعه شعر خوب هم همین روزها خواندم از حافظ موسویِ زن تاریکی کلمات و شعر های جدید اقای اکثیر که به نظرم خیلی از هم پاشیده و پر از ژست های آبکی بود. کتاب دوم گفتگو های رویایی را هم خواندم که کلی کیف کردم از این فلسفیدن های شاعرانه.

اما شعر جدید.

کوله پشتی

 

دختری تنها هستم در دهلی

خوب

چکار می کنی؟

یک درخت کاشته ام در باغچه

و از صبح به رشد آرام آن نگاه می کنم

 

چه اوضاع شنگولی

دیگر برایم مفهوم دانشجو در ایران با زندان /عذاب/ تعلیق و هزار کوفت و زهرمار دیگر یکی شده. دلم برای روزهای بهتر تنگ است نمی دانم این برف ها کی آب می شوند تا سر این آقایان از توی برف بیاید بیرون.

هی وبلاگ ها و وب سایت ها را ورق می زنم همه جا پر شده از متولیان دولت شکسته بند که دارند جشنواره های اینجور و آنجور از خودشان منتشر می کنند و مبلغان و آدم هایی که اصلاْ نمی دانند برای چی کجا هستند. عجب اوضاع بی خودی است.

اما از ناله زیاد خوشم نمی آید در این فصل دو تا مجله به دستم رسید که چرتم را شکست کرد یکی دال  که عالی بود و دیگری سمرقند ویژّ ادبیات عرب که مرا به راه های نرفته برد. رمان بادبادک باز خالد حسینی را هم با ترجمه غبرائی خواندم چه خوب بود . دست دوست عزیزم مهرزاد درد نکند که این ها را از ایران برایم فرستاد . خودم هم بانزدیک شدن به پایان سال دارم برای برگشتن به ایران آماده می شوم.

اما اندر احوال دوستان ژست مدرن غزل پرداز و غزل نویس و وبلاگ ها و مقالاتشان مثل همیشه در عجبم این هم حتماْ از آن ناموزونی های ایرانی است . اما به هر حال بعضی از غزل هایشان مرا شگفت زده می کند.

یک موضوع جالب دیگر هم که این روز ها نظرم را جلب کرده نقد های پرتی است که گاه در باره شعر بعضی آدم ها می نوسند. مثلان نقدی خواندم از آقای ریاحی در مورد شعری از خانم احمدی که اصلان مایه شعر آنقدر پس بود که از نقد به اندازه یک هوا دور بود.

تقسیم

موهایم را بستم پشت گردن

قیافه مردانه می گیرم

اما می دانم که دست از پا

چشم     می بندم به اینکه قوطی ام

خالی   بریده

و آماده برای پرتاب

ساکم را که می گذاری کنارم می دانم باید فقط قیافه مردانه بگیرم

احمقانه است

تقسیم دونفر برای یک زندگی

 

سلام

 

خیلی دور شدم . اما خیلی هم دلتنگم. راستش حجم کار ها نگذاشته که برسم مرتب تر بنویسم اما امروز مطلع شدم کتاب فروشی ویستار را می خواهند به زور تخلیه کنند . بی وجدانی است . شنیدم خانم حاجی زاده می خواهد کتاب ها و دکور را آتش بزند چه تاوان سختی می دهد این خانم بابت نوشتن.

اخیراْ یکسری گفتگو با چند نفر شاعر در رادیو زمانه خواندم جداْ تاسف خوردم که چرا یک عده آدم باید اینقدر سهل انگار باشند در بروز آنچه که فکر می کنند درست است.

شنیدم آقای رئیس جمهور رفته دانشگاه کلمبیا تا آزادانه جهانیان افکار ایشان را درک کنند اما در دانشگاه تهران پشت در های بسته نظراتشان را به دانشجویان ایرانی تفهیم می کنند . عجب!!!!!!!

سرنوشت دانشجویان زندانی هنوز مشخص نیست .با خانواده هایشان اظهار همدردی می کنم.

شنیدم در ایران مجله ای با عنوان دال دارد در می آید که نگرش خاصی دارد و توسط گروهی از شاعران سراسر ایران منتشر می شود خوشحال شدم و امیدوارم موفق بشوند.

 

شنیدم مجموعه شعر جدید دوست گرامی داریوش معمار توسط نشر آهنگ دیگر چاپ شده تبریک می گویم. اخیراْ البته از طریق دوستان چند مجموعه خوب خوانده ام که یکی پاشیلی های آقای نیستانی بوده و یکی مجموعه شعری از خانم رویا تفتی ولی بهترین کتابی که این مدت خواندم مجموعه شعر زن تاریکی کلمات حافظ موسوی بوده و آن مجموعه شعر قدیمی بیژن نجدی روحش شاد . رمان آخر خانم حاجی زاده هم خیلی عالی بود همینطور رمان بادبادک باز خالد حسینی. ضمن اینکه کتابی از جرجانی خواندم در مورد دستور و صرف و نحو زبان فارسی و بلاغت که مرا شگفت زده کرد دانشگاه تهران منتشر کرده بود خواجه نصیر هم جزوّ خود را از این کتاب نوشته به دوستان سفارش می کنم بخوانند . از  مینای عزیزم که این کتاب ها را برایم می فرستد ممنونم .  

و اما یک شعر

 

اگرکشته شوم

 

به گاندی گفتم

شما بزغاله یتان را از کجا خریدید؟

چطور توی هواپیما راهش دادند تا مقر

آن پارچه سفید تنتان متری چند بود؟

تن نما که نیست؟

بگویید چطور می شود با یک دست میکروفن را گرفت

و از یک میلیارد نفر دفاع کرد

با یک دست بزغاله را

آخر من هم قصد دارم رئیس جمهور محبوب مملکتم بشوم

آقای گاندی

می شود بگویید راز شهرت آدم های احمق در چیست؟

 

 

 

ایران را با تمام وجود دوست دارم و به آن عشق می ورزم.

اما

۱- کشوری که در آن نویسنده ای را به جرمی که مرتکب نشده بازداشت می کنند.

۲- کشوری که در آن حتا کتاب فروش ها و ناشران در مسائل صنفی خود امنیت ندارند.

۳- کشوری که در آن هر گونه دفاع از حقوق شخصی و اجتماعی انقلاب نرم است.

۴- کشوری که در آن کسانی برای تو و انگیزه های تو تصمیم می گیرند که هر گز با روحیه و نیاز هایت آشنا نیستند.

۵- کشوری که در آن اندیشیدن دچار بیماری مهلک نا هماهنگی در فهم و انتقال است.

زندگی در آن برای هر کسی می تواند باعث اضطراب شود. و ما مضطرب ترین نسل در بین پنج نسل در گذشته این مرز وبوم هستیم.

برای یعقوب یادعلی با آداب بی قراریش و برای تمام هنرمندان کشورم نگرانم . نگران دختران و زنان کشورم هستم . و البته نگران خودم . نمی دانم چه کاری می توان انجام داد جز نگران بودن . و نمی دانم برای همسر صبور یادعلی چه می توان کرد برای فرزندانش و برای خودش جز اینکه مضطرب باشیم برای قلم و پاس بداریم مقام نویسنده را.

 

آداب بی قراری

برای یعقوب یادعلی

کف سینما را شسته ام

این کارها اینجا برای زنان عیب نیست

با مشت کوبیده ام

توی صورت کسی که مزاحمم می شد در مسیر

اینجا برای یک دختر این کار ها عیب نیست.

راستش را بخواهید

از ماه کلی میوه تازه آورده ام

همراه چند بسته انجیر

اصلاْ هر کار غیر ممکنی که فکر کنید را

اینجا انجام داده ام

بی قرار شده ام

و هر وقت هم دلم خواسته

دست در دست اولین عابر به سینما رفته ام

حالا اگر کسی فکر می کند من متهمم

به جهنم

خدا هم متهم است

که من را اینطور آفریده

 

استخوان جویدن با

دندان شکسته!؟

جشن واره شعر فجر برگزار کردن به عنوان جشن ملی شعر در شرایط فعلی شبیه دولا دولا شتر سواری کردن است. می بخشید اما این روزها با دوستانم ایرانی شاعر و نویسنده در مورد این موضوع در اینجا زیاد صحبت می کنیم. که چقدر شرایط فرهنگی در ایران مسخره و ناهمگون شده. آخر مگر می شود با این حجم از سانسور توسط دولت َ دولت مدعی چنین گردهم آیی باشد.

مقاله ای  در مورد  پست مدرن و غزل نوشته آقای ساروی خواندم  که  در سایت دیگران منتشر شده بود . با توجه به اینکه دانشجوی دکترای فلسفه هستم آن هم در کشور صنعتی مثل هند که  این بحث ها را بیست سال است پشت سر گذاشته. و تقریباْ به خاطر لزوم تحصیل اکثر منابع جدی را به زبان اصلی در  زمینه پست مدرن مطالعه کرده ام می گویم که احتمالاْ در مورد تاویل سنت های اجرائی و فکری آقای ساروی دچار سوء تفاهم شده اند. غزل در  هستی شناختی خود متصل به جریانی است که جنس آن فارق از ارزش گزاری مثبت یا منفی، نمی تواند چنان جادو و تاخیری را در ارائه شدن تحمل کند. غزل از نام گذاری نوعی حس مقدم بودن در جنس و متکلم مطلق بودن در اجرا نسبت به دیگری دارد. من صحبت آقای موحد را( که ایشان هم اخیراْ در این مورد مصاحبه کرده) در مورد قالب های کلاسیک شعر بیشتر می پسندم.  

مگر اینکه آقای ساروی بپذیرند شعر زیر (که آخرین شعر من است) یک غزل پست مدرن است. 

بر برج بابل

زنانگی را به آسمان دادم

و ماه را گرفتم با سطحی پوشیده از سنگ لاخ های سخت

بر سینه گذاشتم

حالا مردانه کار می کنم

رانندگی

فروشندگی

بعضی روزها هم کارگر معادن عمیقم

 

1-شنیده ام در ایران آنقدر چاپ کتاببه لطف سیستم ممیزی سخت شده که نویسندگان اسم و رسم دار و مستقل را مجبور به انصراف داوطلبانه از چاپ آثارشان کرده است ؟

2-در این مدت متوجه شده ام مافیا و سانسور و تهدید تنها به اندیشه ارتجاء! محدود نمی شود بلکه بعضی از فعالان (شیادان)اسم و رسم دار مطبوعاتی در حوزه ادبیات هم با تهدید این و آن و شایعه سازی به تخریب شخصیت دیگران آن هم یک زن می پردازند. مثلاً آقایی که تازه از همسرش جدا شده و از قضا همسر ایشان هم مدیر مسئول یک نشریه ادبی است دیگران را مجبور به نوشتن مطلب علیه ایشان می کند یا به زور از این و آن امضا می گیرد که این خانم اموال مرا بالا کشیده( آن هم در این حکومت که زن حتا نمی تواند اموال خودش را هم از یک مرد پس بگیرد)و از این دست. اف به چنین روشن فکری , که هرچه دلال و شیاد است را با چهار تا عکسو کتاب سازی می کند فعال ادبی و بدبخت نویسنده های حرفه ای این مملکت که نمی دانند باید چطور عزت نفس خود را حفظ کنند, و از دست چه کسی خود را نجات بدهند.

3-شنیده ام قرار است جشنواره فجر برای شعر برگزار شود, نمی دانیم دم خروس را قبول کنیم یا...
آخر در مملکتی که بخاطر یک شعر, مجله ای را تعطیل می کنند مگر می شود ...



تلنگر مرطوب

چشم هایم
باغ های خورشید را
به رویاهای کیهانی کشانده است
ماه از نیمرخم افتاده

به من بگو مادر چطور پس کف بزنم؟
بگو چطور عین جلگه ای لبریز
برویانم پنجره های خاموش را
در نقش ابرهای تیره توفانی

گردنی از فرشته
خوفی عمیق که وصف باد در افق است
وقتی خون ظاهر آسمان را به تاراج می برد
کودکان شاد

من ناگاه بی چتر و باران
لبریز از انبوه قامت طاووس ها
اینگونه
بال گشوده ام یا جفتی چشم که
حنجره ام را گاهی عسلی ,گاهی سبز و گاهی خرمائی
می کند

عمران صلاحی مرد!به همین راحتی شما هم میمی-رید, پس زیاد خودتان را ناراحت نکنیدبه قول خودش او ور پریده ,فقط همین.

مردن

درینگ,درینگ
به همین سادگی است

بر می داری گوشی را
یکی می گوید:
مردی با کت و شلوار کرم رنگ و کیف کوچک چرمی
مُرد

از چاه غازتخم لبو چیدن
وکبود گریستن
و ریسه در حجم دو رنگ چشم

فردا
همه ی ما دوباره مسافریم
بی هیچ ,یا کم و بیش
و صفحات روزنامه ها پر است
از یادداشت های بی سر و ته
بر دار!
گوشی رابر دار!
پس

عمران صلاحی مرد!به همین راحتی شما هم میمی-رید, پس زیاد خودتان را ناراحت نکنیدبه قول خودش او ور پریده ,فقط همین.

مردن

درینگ,درینگ
به همین سادگی است

بر می داری گوشی را
یکی می گوید:
مردی با کت و شلوار کرم رنگ و کیف کوچک چرمی
مُرد

از چاه غازتخم لبو چیدن
وکبود گریستن
و ریسه در حجم دو رنگ چشم

فردا
همه ی ما دوباره مسافریم
بی هیچ ,یا کم و بیش
و صفحات روزنامه ها پر است
از یادداشت های بی سر و ته
بر دار!
گوشی رابر دار!
پس