شیوه صفر درجه

تصادف                                افسانه حقیقی

چیز زیادی یادم نمی آید جز اینکه باید کنارم باشد اما نیست، او که کنار ایستاده می گوید ((حالت خیلی بهتر شده ، خدا خیلی دوستت دارد ))نگاهش می کنم چیز زیادی از او هم به یاد نمی آورم با آن روپوش سفید و سیبیل تنکی که دارد، جوابش را نمی دهم ،لبخندی می زند و می رود. سرم که درد می گیرد و فشار می دهم آن را توی بالش نمی دانم درد است یا نرمی بالش که یادم می آورد مسافر بودیم انگار ،کجا می رفتیم ؟ جاده خشک بود البته تاریکی هم نمی گذاشت که از پنجره ی اتوبوس جایی را ببینیم ،خوب پس با اتوبوس می رفتیم ،او هم داشت چرت می زد ،سرش را ول کرده بود روی گردن من . پشت سرمان هم زنی هی مرتب تکرار می کرد: خفه شو بچه بگیر بخواب ،می زنمت دیگه حالا )) لهجه  اصفهانی داشت انگار ،اما ما توی جاده اصفهان که نبودیم؟ بودیم؟ خوب یادم نمی آید . آن جلو راننده بلند بلند با شاگردش صحبت می کردند ، می گفت چای بریز بد مصب چه خابی گرفته چشمم را و هی صدای موسیقی قمر را می برد بالا، یک دفعه انگار چیزی توی دلم هری می ریزد پایین ، دورو برم را نگاه می کنم ، چند نفر دیگر هم توی اتاق هستند با روپوش های خاکستری ، دراز به دراز روی تخت های سفید خوابیده ند ، به آنها هم سرم وصل است مثل من ، بیمارستان هستیم انگار ، صدای بوق می آمد بعد زنی که پشت سرمان بود جیغ کشید او ولی هنوز سرش روی شانه ام بود کجا می رفتیم سوار آن اتوبوس ، تهران ، آره می رفتیم تهران فکر کنم ...

چشمم را که بازمی کنم چند نفری بالای سرم ایستاده اند ، درگوشی پچپچ می کنند با هم ، می گویم:او ، مادرم  را زود تر می شناسم ، محمد رضا را هم ، مادرم می زند زیر گریه دیگر شک نمی کنم که تصادف کرده ایم بد تصادفی هم بوده انگار  ، او هم احتمالاً زخمی شده آن هم ناجور با خودم می گویم نکند مرده باشد ، محمد رضا لبخندی می زند توی صورتم ،اما از همانهاست که از صد تا فحش هم بد تر است البته ترحم هم دارد قیافه اش شده مثل وقت هایی که کتکم می زد و بعد دلش می سوخت برایم ، قبل از سفر گفته بود که فصل خوبی نیست برای تهران رفتن ، واجب هم نیست که حالا حتماً بروید اما او  گفته بود شیرینتیش به همین حالا رفتن است ، گفته بودیم که با قطار قبول نکرده بود که می خواهم کلی اتوبوس سواری کنم ، دستم را دراز می کند سمت محمد رضا سریع می گیرد دستم را ، چه بر نامه هایی داشتیم. گفتم چند وقته توی این حالم گفت : دوسال بی هوش بودی ، دوسال ؟ باورم نمی شود می گویم او ؟ جوابم را نمی دهد مادرم می پرد وسط حرفمان که ولش کن آن ... ، سر در نمی آورم ...

چقدر تلاش کردیم تا جور شد به قول معروف مخ همه را زدیم .مادرم می گفت ، با غریبه نه؟ پدر او هم که مرتب بهانه می آورد. او اما خیلی دوست داشت مرا مرتب می گفت : یا تو یا هیچ کس و من شوخی می کردم که هیچ کس کیه ؟ هیچ کس! اما دوسال گذشته حالا دوسال از آن شب که همین دیشب بود انگار .می خواستم ساعتها راه بروم با او ، چقدر دنبالش رفته بودم ,لین نه ,احساس می کنم یواش یواش حافظه ام دارد بر می گردد . محمد رضا توی اتاق است ، انگارخسته شده باشد بلند بلند می گوید : چقدر می خوابی بابا ، بسه دیگه ، چی خواب می دیدی توی این دوسال که دلت نمی اومد بلند شی ، اشک حلقه می زند توی چشمش می پرسم کجاست؟ ،قیافه اش بر می گردد . جدی می شود.  گفت بود خیلی سربه هواست ، باز پرسیدم گفت دکتر گفته شاید اگر خوب تمرین کنی و فیزیوتراپی بروی بشود یک کارهایی برایت کرد .نمی فهمم منظورش چیست . گفت غم نخور محمد رضات که نمرده خودم کولت می کنم هر جا خواستی می برمت خودم پاهات می شم .ترس برم می دارد سعی می کنم تکان بدهم پاهایم را احساس می کنم انگار خالی است آن پایین یک چیزی ، یکی از پاهایم نیست.

حالا دیگر فهمیده ام که قطع نخاع شده ام یکی از پاهایم را هم قطع کرده اند . همان جوان که سبیل تنکی دارد می گوید آن روز که شما را آوردند اینجا من تازه آمده بودم توی این بخش . اول قرار نبود قطعش کنند اما بعد که گند کرد دیگر چاره ای نداشتند وگرنه می مردید . از او می پرسم ؟ سریع می رود از اتاق بیرون . دارم دیوانه می شوم ، خودم را می کشم روی تخت ، پرت می شوم پایین ، یکدفعه انگار یکی هزارتا سوزن فرو می کند توی تنم ، چه بلایی سرم آمده همه بخش جمع می شوند دورم ، مادرم هم جیغ می کشد مثل همان زنی که پشت سرمان بود ، حتماً او هم مثل او مرده ، پرستارها کمک می کنند می گذارندم روی تخت ، همان جوان می گوید آرام بخش تزریق کنید ، پس دکتر است . نگاهی به من می کند و زود می رود ، مادرم چیزی می گوید زیر لبش ، دستش را می گیرم و می پرسم او؟!، بغض می کند. می گوید گفتم بدردت نمی خورد. که سر به هواست . گوش نکردی ، طلاق گرفته ، گفته با چلاقزندگی نمی کنم .راحت می شوم ، خوب پس نمرده ، پس من هم چلاق شده ام .